ถิ่นที่อยู่ทางภาษีของชาวต่างชาติในไทย (กฎ 183 วัน)

ประมวลรัษฎากร มาตรา 41 วรรคสาม กำหนดว่าผู้ที่อยู่ในประเทศไทยชั่วระยะเวลาหนึ่งหรือหลายระยะรวมกันถึง 180 วันในปีภาษีใด ถือเป็นผู้อยู่ในประเทศไทยสำหรับปีภาษีนั้น ในทางปฏิบัติจึงมักอ้างถึงกันว่าเกณฑ์ 180 วันหรือ 183 วัน โดยกรมสรรพากรใช้ตัวเลข 180 วันขึ้นไปตามตัวบท ปีภาษีของบุคคลธรรมดาคือปีปฏิทิน 1 มกราคมถึง 31 ธันวาคม และการนับไม่จำเป็นต้องต่อเนื่อง วันที่เดินทางเข้าและออกที่มีตราประทับในหนังสือเดินทางเป็นหลักฐานสำคัญ

ทั้งสองกลุ่มเสียภาษีจากเงินได้ที่มีแหล่งเงินได้ในประเทศไทยเหมือนกัน คือเงินได้จากหน้าที่งานที่ทำในไทย กิจการที่ทำในไทย หรือทรัพย์สินที่อยู่ในไทย ไม่ว่าจะจ่ายในหรือนอกประเทศ ความต่างอยู่ที่เงินได้จากแหล่งต่างประเทศ ซึ่งจะเข้าข่ายต้องเสียภาษีในไทยก็ต่อเมื่อผู้มีเงินได้เป็นผู้อยู่ในประเทศไทยในปีภาษีนั้นและนำเงินได้นั้นเข้ามาในประเทศไทยตามเงื่อนไขของกฎหมาย ผู้ไม่มีถิ่นที่อยู่ไม่ต้องเสียภาษีจากเงินได้ต่างประเทศที่นำเข้ามา

ให้รวมจำนวนวันที่อยู่ในประเทศไทยทุกช่วงภายในปีปฏิทินเดียวกัน ไม่ต้องต่อเนื่องกัน วันที่เดินทางเข้าและวันที่เดินทางออกในทางปฏิบัติมักถูกนับเป็นวันที่อยู่ในไทย ผู้ที่อยู่ใกล้เส้นแบ่งควรเก็บสำเนาหน้าตราประทับ บัตร ตม. ตั๋วเครื่องบิน และหลักฐานที่พักไว้ทุกปี เพราะภาระการพิสูจน์อยู่ที่ผู้เสียภาษีเมื่อถูกสอบถาม

ไม่ใช่ ประเภทวีซ่าไม่ใช่ตัวกำหนดหน้าที่ทางภาษี สิ่งที่กำหนดคือจำนวนวันที่อยู่ในประเทศไทยในปีภาษีและแหล่งของเงินได้ ผู้ถือวีซ่าเกษียณหรือวีซ่าประเภทอื่นที่อยู่ในไทยถึงเกณฑ์ในปีภาษีใด ย่อมเป็นผู้อยู่ในประเทศไทยสำหรับปีนั้น และต้องพิจารณาเงินได้ที่นำเข้ามาตามหลักเกณฑ์ปกติ ในทางกลับกัน ผู้อยู่ไม่ถึงเกณฑ์ก็ยังต้องเสียภาษีจากเงินได้ที่มีแหล่งในไทย

หน้าที่งานที่ทำในประเทศไทยถือว่ามีแหล่งเงินได้ในประเทศไทยตามมาตรา 41 วรรคแรก แม้ผู้จ่ายเงินจะอยู่ต่างประเทศและจ่ายเข้าบัญชีต่างประเทศ เงินได้ส่วนนั้นก็อยู่ในข่ายต้องเสียภาษีไทย ประเด็นนี้สำคัญมากสำหรับผู้ทำงานทางไกล ควรพิจารณาควบคู่กับอนุสัญญาภาษีซ้อนกับประเทศผู้จ่าย และเรื่องใบอนุญาตทำงานซึ่งเป็นคนละกฎหมายกัน

คำสั่งกรมสรรพากรที่ ป.161/2566 วางแนวทางว่า ผู้อยู่ในประเทศไทยซึ่งมีเงินได้พึงประเมินจากแหล่งต่างประเทศ และนำเงินได้นั้นเข้ามาในประเทศไทย ต้องนำมารวมคำนวณภาษีในปีภาษีที่นำเข้ามา โดยไม่จำกัดว่าต้องนำเข้าในปีเดียวกับที่เกิดเงินได้เหมือนแนวปฏิบัติเดิม แนวทางนี้ใช้กับเงินได้ที่เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2567 เป็นต้นไป

ขึ้นกับสามชั้น ชั้นแรกคือผู้รับเป็นผู้อยู่ในประเทศไทยในปีภาษีนั้นหรือไม่ ชั้นที่สองคือเงินบำนาญนั้นเกิดขึ้นเมื่อใดและถูกนำเข้ามาเมื่อใด ชั้นที่สามคืออนุสัญญาภาษีซ้อนระหว่างไทยกับประเทศผู้จ่ายกำหนดให้ประเทศใดมีสิทธิเก็บภาษีจากบำนาญนั้น อนุสัญญาหลายฉบับให้สิทธิเก็บภาษีบำนาญราชการแก่ประเทศผู้จ่ายฝ่ายเดียว ขณะที่บำนาญเอกชนอาจอยู่ในอำนาจของประเทศถิ่นที่อยู่ ต้องอ่านอนุสัญญาฉบับที่เกี่ยวข้องเป็นรายกรณี

สถาบันการเงินในไทยมีหน้าที่รายงานข้อมูลบัญชีบางประเภทตามกฎหมายภายใน และประเทศไทยเข้าร่วมการแลกเปลี่ยนข้อมูลบัญชีทางการเงินโดยอัตโนมัติตามมาตรฐาน Common Reporting Standard ซึ่งทำให้ข้อมูลบัญชีของผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษีถูกแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศคู่ภาคี ผู้เสียภาษีจึงควรวางแผนบนสมมติฐานว่าข้อมูลการเงินข้ามประเทศตรวจสอบย้อนกลับได้

อนุสัญญาเพื่อการเว้นการเก็บภาษีซ้อนที่ประเทศไทยทำไว้กับหลายประเทศ กำหนดว่าเงินได้แต่ละประเภท เช่น เงินได้จากการจ้างงาน ธุรกิจ เงินปันผล ดอกเบี้ย ค่าสิทธิ และบำนาญ ประเทศใดมีสิทธิเก็บภาษี และกำหนดวิธีบรรเทาภาระซ้ำซ้อน เช่น การให้เครดิตภาษีที่เสียในอีกประเทศหนึ่ง การใช้สิทธิต้องพิสูจน์ถิ่นที่อยู่ทางภาษีและมักต้องยื่นเอกสารตามแบบที่ประเทศคู่สัญญากำหนด

ยื่นคำร้องขอหนังสือรับรองการมีถิ่นที่อยู่ ซึ่งเรียกกันตามแบบว่า ร.อ.22 ต่อกรมสรรพากร โดยแสดงหลักฐานการอยู่ในประเทศไทยถึงเกณฑ์ในปีภาษีที่ขอ เช่น สำเนาหนังสือเดินทางหน้าตราประทับ หลักฐานที่พัก และหลักฐานการยื่นแบบและชำระภาษีในไทย เอกสารนี้ใช้ยื่นต่อหน่วยงานภาษีต่างประเทศเพื่อขอใช้สิทธิตามอนุสัญญา อีกฉบับที่มักขอคู่กันคือหนังสือรับรองการเสียภาษี ร.อ.21

แจ้งสถานะการอยู่ในไทยในปีภาษี ประเภทเงินได้ ประเทศต้นทางของเงิน และเอกสารที่ปลายทางต้องการ ทางโทรศัพท์ LINE หรืออีเมล จันทร์ถึงเสาร์ เวลา 9:00 ถึง 18:00 ทีมงานจะแจ้งขั้นตอน เอกสารที่ต้องเตรียม กรอบเวลาที่เป็นไปได้ และค่าใช้จ่ายเป็นรายกรณี งานที่ต้องใช้ความเห็นทางภาษีเฉพาะรายจะประสานผู้สอบบัญชีรับอนุญาตหรือทนายความที่เกี่ยวข้องให้

คำสั่งกรมสรรพากรที่ ป.161/2566 และ ป.162/2566 กำหนดว่า ผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษีในไทย (อยู่ในไทยตั้งแต่ 180 วันในปีภาษี) ที่มีเงินได้จากแหล่งต่างประเทศ และนำเงินได้นั้นเข้ามาในไทยในปีภาษีใด ต้องนำมารวมคำนวณภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาในปีภาษีที่นำเข้ามา ต่างจากแนวปฏิบัติเดิมที่ยกเว้นเมื่อนำเข้าข้ามปี ทั้งนี้ ป.162/2566 คุ้มครองเงินได้ที่เกิดขึ้นก่อนวันที่ 1 มกราคม 2567 ให้ไม่อยู่ในบังคับของหลักเกณฑ์ใหม่ จึงควรแยกบัญชีและเก็บหลักฐานวันที่เกิดเงินได้ให้ชัดเจน เช่น statement, เอกสารขายหุ้น หรือสัญญาซื้อขาย

ไม่ต้อง สำหรับเงินได้จากแหล่งต่างประเทศ เพราะมาตรา 41 วรรคสองและสามกำหนดเงื่อนไขสองข้อพร้อมกัน คือ ต้องเป็นผู้อยู่ในไทยถึง 180 วันในปีภาษีนั้น และต้องนำเงินได้เข้ามาในไทย หากขาดข้อใดข้อหนึ่งก็ไม่เข้าเงื่อนไข อย่างไรก็ตาม เงินได้ที่มีแหล่งในประเทศไทย เช่น ค่าจ้างจากงานที่ทำในไทย ค่าเช่าอสังหาริมทรัพย์ในไทย หรือกำไรจากกิจการในไทย ต้องเสียภาษีเสมอ ไม่ว่าจะอยู่ในไทยกี่วันและไม่ว่าจะรับเงินที่ใด

ไทยมีอนุสัญญาภาษีซ้อนกับกว่า 60 ประเทศ ผลคือกำหนดว่าประเทศใดมีสิทธิเก็บภาษีจากเงินได้ประเภทใด และให้เครดิตภาษีที่เสียในต่างประเทศมาหักออกจากภาษีไทยได้ตามเงื่อนไข เอกสารหลักคือหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่ทางภาษี (Certificate of Residence) จากประเทศคู่สัญญา หลักฐานการเสียภาษีในต่างประเทศ และคำแปลภาษาไทยหรืออังกฤษที่รับรองแล้ว บางกรณีกรมสรรพากรขอเอกสารที่ผ่านการรับรองนิติกรณ์ และหลังวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2570 เอกสารจากประเทศภาคีจะใช้ Apostille แทนการรับรองสองชั้นได้

วีซ่าไม่ได้กำหนดสถานะทางภาษีโดยตรง สิ่งที่กำหนดคือจำนวนวันที่อยู่ในไทยและแหล่งเงินได้ ผู้ถือ DTV ที่อยู่ในไทยรวมถึง 180 วันในปีภาษีถือเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษี และหากนำเงินได้จากต่างประเทศเข้ามาในปีนั้นก็อยู่ในบังคับ ป.161/2566 นอกจากนี้ หากทำงานให้ลูกค้าต่างประเทศขณะอยู่ในไทย มีความเห็นทางกฎหมายที่ต่างกันว่าเป็นเงินได้จากแหล่งในไทยหรือไม่ จึงควรขอความเห็นจากผู้สอบบัญชีรับอนุญาตหรือยื่นคำขอหารือกรมสรรพากรเป็นรายกรณี

ยื่นแบบ ล.ป.10.1 ที่สำนักงานสรรพากรพื้นที่สาขาตามที่พักอาศัย พร้อมหนังสือเดินทาง หน้าวีซ่าและตราประทับเข้าเมืองล่าสุด ใบอนุญาตทำงานหรือหลักฐานเงินได้ และหลักฐานที่อยู่ในไทย เช่น สัญญาเช่า ทะเบียนบ้านหรือใบ ทม.30 โดยทั่วไปออกเลขให้ภายในวันเดียวและไม่มีค่าธรรมเนียม เลข TIN จำเป็นสำหรับการยื่น ภ.ง.ด.90/91 การขอคืนภาษีหัก ณ ที่จ่าย และการขอหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่ทางภาษี R.O.22

ขอที่กองบริหารภาษีธุรกิจขนาดใหญ่หรือสำนักงานสรรพากรพื้นที่ที่ยื่นแบบ โดยแสดงหลักฐานว่าอยู่ในไทยถึง 180 วันในปีภาษี และได้ยื่นแบบแสดงรายการเสียภาษีแล้ว เอกสารนี้ใช้ยื่นต่อหน่วยงานภาษีต่างประเทศเพื่อขอลดอัตราภาษีหัก ณ ที่จ่ายตามอนุสัญญาภาษีซ้อน เช่น เงินปันผล ดอกเบี้ย ค่าสิทธิ ระยะเวลาพิจารณาโดยทั่วไป 15–30 วันทำการ และมักต้องแปลพร้อมรับรองก่อนใช้ในต่างประเทศ

ตามมาตรา 70 การจ่ายเงินได้บางประเภทให้บริษัทต่างประเทศที่ไม่ได้ประกอบกิจการในไทย ต้องหักภาษี ณ ที่จ่ายและนำส่งด้วยแบบ ภ.ง.ด.54 ภายในวันที่ 7 ของเดือนถัดไป อัตราทั่วไปคือ 15% สำหรับดอกเบี้ยและค่าสิทธิ และ 10% สำหรับเงินปันผล แต่อนุสัญญาภาษีซ้อนอาจลดอัตราลงได้หากผู้รับส่งหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่ทางภาษีมาให้ก่อนจ่าย นอกจากนี้ยังอาจมีภาษีมูลค่าเพิ่มนำส่งตามแบบ ภ.พ.36 สำหรับบริการที่ใช้ในไทย

ยื่นแบบกระดาษภายในวันที่ 31 มีนาคมของปีถัดจากปีภาษี ส่วนการยื่นผ่านระบบ e-Filing ของกรมสรรพากรมักได้รับการขยายเวลาออกไปอีกประมาณ 8 วันตามประกาศรายปี ควรตรวจประกาศของแต่ละปีที่ rd.go.th เพราะวันสิ้นสุดไม่คงที่ทุกปี การยื่นก่อนกำหนดยังช่วยให้ได้รับเงินคืนภาษีเร็วขึ้น

ยื่นคำขอที่กองบริหารภาษีธุรกิจขนาดใหญ่หรือสำนักงานสรรพากรพื้นที่ที่รับผิดชอบ พร้อมสำเนาแบบ ภ.ง.ด. ที่ยื่นแล้วและใบเสร็จรับเงิน สำเนาหนังสือเดินทางพร้อมตราขาเข้าตลอดปีภาษี และเอกสารแสดงเงินได้ที่จะใช้สิทธิ ระยะเวลาพิจารณาขึ้นกับความครบถ้วนของเอกสารและปริมาณงานของสำนักงาน โดยทั่วไปนับเป็นสัปดาห์ ไม่ใช่วันเดียว จึงควรเผื่อเวลาก่อนกำหนดยื่นภาษีของประเทศปลายทาง

R.O.21 คือหนังสือรับรองการเสียภาษี ยืนยันว่าได้ชำระภาษีเงินได้ในประเทศไทยแล้วตามจำนวนและปีภาษีที่ระบุ ใช้เมื่อประเทศปลายทางต้องการหลักฐานการเสียภาษีเพื่อให้เครดิตภาษี ส่วน R.O.22 คือหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่ ใช้ยืนยันสถานะผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษีเพื่อขอใช้สิทธิตามอนุสัญญาภาษีซ้อน หลายกรณีต้องใช้ทั้งสองฉบับคู่กัน

ขึ้นกับสองเงื่อนไขคือ จำนวนวันที่อยู่ในไทยในปีภาษี และการนำเงินเข้ามาในไทย หากอยู่ครบ 180 วันและนำบำนาญเข้ามาในไทย ต้องนำมารวมคำนวณตามหลักเกณฑ์ที่ใช้บังคับ อย่างไรก็ตาม อนุสัญญาภาษีซ้อนหลายฉบับกำหนดสิทธิเก็บภาษีบำนาญราชการไว้ที่ประเทศต้นทางเท่านั้น จึงต้องอ่านอนุสัญญาฉบับที่เกี่ยวข้องประกอบ และเตรียมหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่เพื่อใช้สิทธิ

หากงานถูกทำในประเทศไทย ถือว่าเงินได้มีแหล่งในประเทศไทยตามมาตรา 41 วรรคแรก และต้องเสียภาษีไทยเสมอ ไม่ว่าลูกค้าจะอยู่ประเทศใด จ่ายเข้าบัญชีต่างประเทศหรือไม่ และไม่ว่าจะอยู่ในไทยกี่วัน จุดนี้คนมักเข้าใจผิดว่าเป็นเงินได้ต่างประเทศ ควรเก็บสัญญาจ้าง ใบแจ้งหนี้ และหลักฐานการรับเงินให้เป็นระบบ

ผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษีใช้ค่าลดหย่อนได้เช่นเดียวกับคนไทยตามเงื่อนไขของแต่ละรายการ เช่น ค่าลดหย่อนส่วนตัว คู่สมรสที่ไม่มีเงินได้ บุตร เบี้ยประกันชีวิตและประกันสุขภาพที่ทำกับบริษัทในไทย กองทุนรวมเพื่อการออมตามเงื่อนไข และดอกเบี้ยเงินกู้ยืมเพื่อที่อยู่อาศัยในไทย รายการที่ทำกับผู้ให้บริการต่างประเทศส่วนใหญ่ใช้ลดหย่อนไม่ได้

เงินต้นที่เป็นทรัพย์สินสะสมและไม่ใช่เงินได้พึงประเมินของปีที่นำเข้า ไม่ใช่ฐานภาษีโดยตัวเอง แต่ภาระพิสูจน์อยู่ที่ผู้เสียภาษี จึงต้องแยกบัญชีเงินต้นออกจากบัญชีรับรายได้ให้ชัด และเก็บ statement ย้อนหลังที่แสดงยอดคงเหลือ ณ วันก่อนเข้าเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษี หากปนกันจะอธิบายได้ยากเมื่อถูกสอบถาม

ประมวลรัษฎากรมาตรา 41 กำหนดว่าผู้ที่อยู่ในประเทศไทยรวมกันตั้งแต่ 180 วันขึ้นไปในปีภาษีหนึ่ง ถือเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษี การนับรวมทุกครั้งที่เข้าออกไม่จำเป็นต้องต่อเนื่อง และนับตามปีปฏิทินไม่ใช่ปีวีซ่า สถานะนี้ทำให้ต้องเสียภาษีจากเงินได้ในไทยทั้งหมด และเงินได้จากต่างประเทศเมื่อมีการนำเข้ามาในไทยตามหลักเกณฑ์ที่ใช้อยู่

ตามแนวคำสั่งกรมสรรพากร ป.161/2566 และ ป.162/2566 เงินได้จากแหล่งต่างประเทศที่เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2567 เป็นต้นไป เมื่อผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษีของไทยนำเข้ามาในปีใดก็ตาม ต้องนำมารวมคำนวณภาษีในปีที่นำเข้า ส่วนเงินได้ที่เกิดก่อนปี 2567 ไม่อยู่ในบังคับตามคำสั่งดังกล่าว การแยกบัญชีเงินเก่ากับเงินใหม่จึงสำคัญมาก ควรเก็บหลักฐานยอดคงเหลือ ณ สิ้นปี 2566 ไว้

ไทยมีอนุสัญญากับกว่าหกสิบประเทศ กลไกหลักคือกำหนดว่าประเทศใดมีสิทธิเก็บภาษีจากเงินได้ประเภทนั้น และให้เครดิตภาษีที่เสียในต่างประเทศมาหักจากภาษีไทยได้ไม่เกินภาษีไทยที่คำนวณได้จากเงินได้ก้อนเดียวกัน การใช้สิทธิต้องแนบหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่ทางภาษีของอีกประเทศและหลักฐานการเสียภาษี บางกรณีต้องยื่นคำร้องขอใช้สิทธิก่อนจึงจะได้ผล

ขึ้นกับข้อบทในอนุสัญญาภาษีซ้อนของประเทศผู้จ่าย บางฉบับให้สิทธิเก็บภาษีเฉพาะประเทศต้นทาง เช่น บำนาญราชการ ขณะที่บำนาญเอกชนบางฉบับให้ประเทศถิ่นที่อยู่เก็บได้ หากไทยมีสิทธิเก็บ ต้องนำมารวมคำนวณเมื่อโอนเข้ามาและใช้เครดิตภาษีต่างประเทศได้ตามหลักเกณฑ์ ผู้เกษียณควรอ่านข้อบทของประเทศตนก่อนวางแผนการโอนรายเดือน

หากอยู่ในไทยถึง 180 วันในปีภาษี จะเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษี และเงินได้จากต่างประเทศที่นำเข้ามาในไทยต้องนำมารวมคำนวณตามหลักเกณฑ์ปัจจุบัน วีซ่าไม่ได้ให้สิทธิยกเว้นภาษีในตัวเอง ผู้ถือ DTV จำนวนมากเข้าใจผิดในจุดนี้ แนวปฏิบัติที่ปลอดภัยคือขอเลขประจำตัวผู้เสียภาษี บันทึกวันพำนัก และเก็บหลักฐานภาษีที่เสียในต่างประเทศไว้ใช้เครดิต

ใช้แสดงต่อหน่วยงานภาษีต่างประเทศว่าเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษีของไทย เพื่อขอลดหรือยกเว้นภาษีหัก ณ ที่จ่ายตามอนุสัญญา ยื่นคำร้องที่กรมสรรพากรพร้อมหลักฐานการพำนัก แบบแสดงรายการภาษีที่ยื่นแล้ว และเอกสารรายได้ที่เกี่ยวข้อง ส่วนหนังสือรับรองการเสียภาษี R.O.21 ใช้คู่กันเพื่อยืนยันว่าเสียภาษีในไทยจริง กระบวนการใช้เวลาหลายสัปดาห์จึงควรยื่นล่วงหน้า

ถือเป็นเงินได้จากแหล่งในประเทศไทยเพราะแหล่งเงินได้พิจารณาจากสถานที่ทำงานหรือกิจการที่ก่อให้เกิดรายได้ ไม่ใช่ที่ตั้งบัญชีที่รับเงิน จึงต้องเสียภาษีไทยไม่ว่าจะเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่หรือไม่ นายจ้างมีหน้าที่หักภาษี ณ ที่จ่ายและยื่น ภ.ง.ด.1 การจัดโครงสร้างรับเงินนอกประเทศเพื่อเลี่ยงจุดนี้เป็นความเสี่ยงที่ถูกตรวจสอบย้อนหลังได้

โดยหลักใช้สิทธิเช่นเดียวกับคนไทยเมื่อเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษี เช่น ค่าลดหย่อนส่วนตัว คู่สมรสที่ไม่มีเงินได้ บุตร เบี้ยประกันสุขภาพและประกันชีวิตตามเงื่อนไข เงินสมทบประกันสังคม ดอกเบี้ยเงินกู้ซื้อที่อยู่อาศัยในไทย และเงินบริจาค เอกสารต้องระบุชื่อผู้เสียภาษีตรงกับหนังสือเดินทางและเลขประจำตัวผู้เสียภาษี มิฉะนั้นเจ้าหน้าที่จะตัดสิทธิเมื่อตรวจสอบ

หน้าที่หักภาษี ณ ที่จ่ายตามประมวลรัษฎากรผูกกับผู้จ่ายที่อยู่ในไทย หากผู้จ่ายอยู่ต่างประเทศทั้งหมดจะไม่มีหน้าที่ตามกฎหมายไทย แต่ผู้รับในไทยยังต้องนำรายได้มายื่นเสียภาษีเอง และหากประเทศผู้จ่ายหักภาษีไว้ ผู้รับสามารถขอใช้เครดิตหรือขอคืนตามอนุสัญญาโดยแสดงหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่ทางภาษีของไทย

กำไรจากการขายสินทรัพย์ดิจิทัลถือเป็นเงินได้พึงประเมินและต้องนำมารวมคำนวณตามหลักเกณฑ์ที่กรมสรรพากรกำหนด ส่วนกำไรจากการลงทุนในต่างประเทศของผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษี จะเข้าข่ายเมื่อมีการนำเงินได้นั้นเข้ามาในไทย การเก็บรายงานธุรกรรมจากแพลตฟอร์มเป็นรายปีช่วยให้คำนวณต้นทุนได้ถูกต้องและลดข้อโต้แย้งเมื่อถูกตรวจสอบ

เราให้บริการตั้งแต่ประเมินสถานะถิ่นที่อยู่ทางภาษีจากบันทึกวันพำนัก จัดชั้นเงินได้และแยกเงินก่อนปี 2567 ขอเลขประจำตัวผู้เสียภาษี เตรียมเอกสารใช้สิทธิอนุสัญญาภาษีซ้อน จนถึงยื่นแบบและติดตามการคืนภาษี ทีมที่ปรึกษาประสบการณ์กว่าสิบห้าปีจะอธิบายทางเลือกก่อนตัดสินใจ ไม่ใช่แค่กรอกแบบให้ และประสานผู้สอบบัญชีรับอนุญาตเมื่อเรื่องต้องการความเห็นเชิงวิชาชีพ

โดยทั่วไปต้องมีคำร้องตามแบบของกรมสรรพากร สำเนาหนังสือเดินทางพร้อมหน้าตราประทับเข้าออกที่แสดงว่าอยู่ในไทยตั้งแต่ 180 วันในปีภาษีนั้น แบบแสดงรายการภาษีเงินได้ที่ยื่นแล้วพร้อมใบเสร็จ และเอกสารแสดงแหล่งเงินได้ที่จะใช้สิทธิตามอนุสัญญา หากยื่นแทนต้องมีหนังสือมอบอำนาจติดอากรแสตมป์ เอกสารต่างประเทศต้องมีคำแปลรับรอง เราจัดชุดเอกสารและติดตามผลให้ได้ทั้งกระบวนการ

หากอยู่ในไทยรวมกันตั้งแต่ 180 วันในปีภาษีจะเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษี และเงินได้จากการทำงานที่ทำในประเทศไทยถือเป็นเงินได้ที่มีแหล่งในไทยตามมาตรา 41 ต้องยื่นแบบแม้ผู้จ่ายอยู่ต่างประเทศ กรณีถูกหักภาษีที่ต้นทางแล้วให้ตรวจอนุสัญญาภาษีซ้อนเพื่อขอเครดิตหรือยกเว้น และควรเก็บหลักฐานสัญญาจ้าง สลิปโอนเงิน และวันเข้าออกประเทศให้ครบ

ไทยเข้าร่วมมาตรฐานการรายงานร่วม ทำให้ข้อมูลบัญชีการเงินของผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษีถูกแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศภาคี ผลคือความไม่สอดคล้องระหว่างข้อมูลที่ยื่นกับข้อมูลที่หน่วยงานได้รับอาจนำไปสู่หนังสือสอบถาม แนวปฏิบัติที่ปลอดภัยคือยื่นให้ตรงกับความจริง ระบุแหล่งเงินได้ให้ชัด และเก็บเอกสารสนับสนุนไว้ไม่น้อยกว่าอายุความประเมิน

ต้องพิจารณามาตรา 70 ประกอบอนุสัญญาภาษีซ้อน หากเป็นค่าสิทธิหรือค่าบริการที่เข้าลักษณะเงินได้ตามมาตรา 40(2) ถึง 40(8) ผู้จ่ายในไทยมีหน้าที่หักภาษีและนำส่งด้วยแบบ ภ.ง.ด.54 พร้อมนำส่งภาษีมูลค่าเพิ่มด้วยแบบ ภ.พ.36 เมื่อเข้าเงื่อนไข การจะใช้อัตราลดตามอนุสัญญาต้องมีหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่ของคู่สัญญาแนบไว้เป็นหลักฐาน

ต้องดูจำนวนวันที่อยู่ในไทยและแหล่งเงินได้ หากอยู่ในไทยไม่ถึง 180 วันในปีภาษีและเงินได้เกิดจากงานที่ทำในต่างประเทศ โดยหลักไม่ต้องเสียภาษีไทยจากเงินได้นั้น แต่หากมีเงินได้ในไทย เช่น ค่าเช่า เงินปันผล หรือดอกเบี้ย ยังต้องยื่นตามส่วนนั้น ควรเก็บหลักฐานวันเข้าออกและใบภาษีจากต่างประเทศไว้ทุกปี

พระราชบัญญัติภาษีการรับมรดก พ.ศ. 2558 เก็บภาษีจากผู้รับมรดกส่วนที่เกินหนึ่งร้อยล้านบาทต่อผู้ให้แต่ละราย ในอัตราที่ต่างกันระหว่างบุพการี ผู้สืบสันดาน และบุคคลอื่น ส่วนการรับให้ระหว่างมีชีวิตอยู่ใช้เกณฑ์เงินได้ตามประมวลรัษฎากรพร้อมวงเงินยกเว้นเฉพาะกรณี ทรัพย์สินในต่างประเทศต้องดูสถานะถิ่นที่อยู่และสัญชาติของผู้รับประกอบด้วย

ทีมที่ปรึกษาของเราซึ่งทำงานเอกสารข้ามประเทศมากว่า 15 ปีรับดูแลตั้งแต่วิเคราะห์สถานะถิ่นที่อยู่ทางภาษี จัดทำแฟ้มหลักฐานแหล่งเงินได้ ขอ R.O.21 และ R.O.22 แปลและรับรองเอกสารพร้อมนิติกรณ์ ยื่นแบบและติดตามผลกับสำนักงานสรรพากรพื้นที่ รวมถึงประสานผู้สอบบัญชีเมื่อเคสต้องมีความเห็นทางบัญชี ติดต่อทีมงานเพื่อประเมินเคสก่อนเริ่มงานได้ทันที