เงินได้จากต่างประเทศและการนำเงินเข้าไทย

ทั้งสองกลุ่มเสียภาษีจากเงินได้ที่มีแหล่งเงินได้ในประเทศไทยเหมือนกัน คือเงินได้จากหน้าที่งานที่ทำในไทย กิจการที่ทำในไทย หรือทรัพย์สินที่อยู่ในไทย ไม่ว่าจะจ่ายในหรือนอกประเทศ ความต่างอยู่ที่เงินได้จากแหล่งต่างประเทศ ซึ่งจะเข้าข่ายต้องเสียภาษีในไทยก็ต่อเมื่อผู้มีเงินได้เป็นผู้อยู่ในประเทศไทยในปีภาษีนั้นและนำเงินได้นั้นเข้ามาในประเทศไทยตามเงื่อนไขของกฎหมาย ผู้ไม่มีถิ่นที่อยู่ไม่ต้องเสียภาษีจากเงินได้ต่างประเทศที่นำเข้ามา

ผู้มีเงินได้ที่เป็นผู้อยู่ในประเทศไทยใช้ค่าลดหย่อนได้เช่นเดียวกับคนไทยตามเงื่อนไขของแต่ละรายการ เช่น ค่าลดหย่อนส่วนตัว คู่สมรสที่ไม่มีเงินได้ บุตร บิดามารดาที่เข้าเงื่อนไข เบี้ยประกันสุขภาพและประกันชีวิตที่ทำกับบริษัทในไทย เงินสมทบกองทุนประกันสังคม กองทุนสำรองเลี้ยงชีพ และดอกเบี้ยเงินกู้เพื่อที่อยู่อาศัยในไทย เอกสารพิสูจน์ความสัมพันธ์ เช่น ทะเบียนสมรสหรือสูติบัตรจากต่างประเทศ ต้องมีคำแปลที่รับรองแล้วเมื่อเจ้าหน้าที่ขอ

หน้าที่งานที่ทำในประเทศไทยถือว่ามีแหล่งเงินได้ในประเทศไทยตามมาตรา 41 วรรคแรก แม้ผู้จ่ายเงินจะอยู่ต่างประเทศและจ่ายเข้าบัญชีต่างประเทศ เงินได้ส่วนนั้นก็อยู่ในข่ายต้องเสียภาษีไทย ประเด็นนี้สำคัญมากสำหรับผู้ทำงานทางไกล ควรพิจารณาควบคู่กับอนุสัญญาภาษีซ้อนกับประเทศผู้จ่าย และเรื่องใบอนุญาตทำงานซึ่งเป็นคนละกฎหมายกัน

คำสั่งกรมสรรพากรที่ ป.161/2566 วางแนวทางว่า ผู้อยู่ในประเทศไทยซึ่งมีเงินได้พึงประเมินจากแหล่งต่างประเทศ และนำเงินได้นั้นเข้ามาในประเทศไทย ต้องนำมารวมคำนวณภาษีในปีภาษีที่นำเข้ามา โดยไม่จำกัดว่าต้องนำเข้าในปีเดียวกับที่เกิดเงินได้เหมือนแนวปฏิบัติเดิม แนวทางนี้ใช้กับเงินได้ที่เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2567 เป็นต้นไป

คำสั่งกรมสรรพากรที่ ป.162/2566 ระบุว่าแนวทางตาม ป.161/2566 ไม่ใช้บังคับกับเงินได้พึงประเมินที่เกิดขึ้นก่อนวันที่ 1 มกราคม 2567 ดังนั้นเงินออมหรือเงินได้ที่เกิดก่อนวันดังกล่าวและนำเข้ามาภายหลัง จึงไม่อยู่ในข่ายตามคำสั่งนี้ ประเด็นสำคัญคือการพิสูจน์ ผู้เสียภาษีควรเก็บสเตทเมนต์บัญชีต่างประเทศ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2566 หนังสือรับรองยอดคงเหลือ และเอกสารแสดงที่มาของเงินไว้ให้ชัดเจน

ขึ้นกับสามชั้น ชั้นแรกคือผู้รับเป็นผู้อยู่ในประเทศไทยในปีภาษีนั้นหรือไม่ ชั้นที่สองคือเงินบำนาญนั้นเกิดขึ้นเมื่อใดและถูกนำเข้ามาเมื่อใด ชั้นที่สามคืออนุสัญญาภาษีซ้อนระหว่างไทยกับประเทศผู้จ่ายกำหนดให้ประเทศใดมีสิทธิเก็บภาษีจากบำนาญนั้น อนุสัญญาหลายฉบับให้สิทธิเก็บภาษีบำนาญราชการแก่ประเทศผู้จ่ายฝ่ายเดียว ขณะที่บำนาญเอกชนอาจอยู่ในอำนาจของประเทศถิ่นที่อยู่ ต้องอ่านอนุสัญญาฉบับที่เกี่ยวข้องเป็นรายกรณี

ควรเก็บใบแจ้งการโอนเงินระหว่างประเทศจากธนาคารต้นทาง หนังสือรับรองรายการเงินเข้าหรือ credit advice จากธนาคารไทย เอกสารแสดงที่มาของเงิน เช่น สัญญาขายทรัพย์สิน หนังสือแจ้งบำนาญ หรือหลักฐานเงินปันผล และสเตทเมนต์บัญชีต่างประเทศย้อนหลัง เอกสารชุดนี้ใช้ได้ทั้งกับกรมสรรพากรและกับสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองเมื่อยื่นขออยู่ต่อโดยใช้เกณฑ์การเงิน

ที่พบบ่อยในภาคธุรกิจคือค่าบริการและค่าจ้างทำของหักในอัตรา 3% ค่าเช่าอสังหาริมทรัพย์ 5% ค่าโฆษณา 2% ค่าวิชาชีพอิสระ 3% สำหรับผู้รับที่เป็นนิติบุคคลไทย ส่วนเงินเดือนหักตามฐานภาษีที่คำนวณทั้งปี การจ่ายให้ผู้รับในต่างประเทศมีอัตราเฉพาะและอาจลดได้ตามอนุสัญญาภาษีซ้อน อัตราจริงขึ้นกับประเภทเงินได้และสถานะผู้รับ ควรตรวจกับคำสั่งกรมสรรพากรที่เกี่ยวข้องก่อนหัก

ผู้ประกอบการในไทยที่รับบริการจากผู้ประกอบการซึ่งอยู่นอกราชอาณาจักรและได้ใช้บริการนั้นในราชอาณาจักร มีหน้าที่นำส่งภาษีมูลค่าเพิ่มด้วยแบบ ภ.พ.36 ภายในกำหนด และนำไปใช้เป็นภาษีซื้อได้ตามเงื่อนไข ส่วนแพลตฟอร์มดิจิทัลต่างประเทศที่ให้บริการแก่ผู้ใช้ทั่วไปในไทยมีระบบจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มสำหรับผู้ให้บริการอิเล็กทรอนิกส์ต่างประเทศแยกต่างหาก

อนุสัญญาเพื่อการเว้นการเก็บภาษีซ้อนที่ประเทศไทยทำไว้กับหลายประเทศ กำหนดว่าเงินได้แต่ละประเภท เช่น เงินได้จากการจ้างงาน ธุรกิจ เงินปันผล ดอกเบี้ย ค่าสิทธิ และบำนาญ ประเทศใดมีสิทธิเก็บภาษี และกำหนดวิธีบรรเทาภาระซ้ำซ้อน เช่น การให้เครดิตภาษีที่เสียในอีกประเทศหนึ่ง การใช้สิทธิต้องพิสูจน์ถิ่นที่อยู่ทางภาษีและมักต้องยื่นเอกสารตามแบบที่ประเทศคู่สัญญากำหนด

ยื่นคำร้องขอหนังสือรับรองการมีถิ่นที่อยู่ ซึ่งเรียกกันตามแบบว่า ร.อ.22 ต่อกรมสรรพากร โดยแสดงหลักฐานการอยู่ในประเทศไทยถึงเกณฑ์ในปีภาษีที่ขอ เช่น สำเนาหนังสือเดินทางหน้าตราประทับ หลักฐานที่พัก และหลักฐานการยื่นแบบและชำระภาษีในไทย เอกสารนี้ใช้ยื่นต่อหน่วยงานภาษีต่างประเทศเพื่อขอใช้สิทธิตามอนุสัญญา อีกฉบับที่มักขอคู่กันคือหนังสือรับรองการเสียภาษี ร.อ.21

ไม่ใช่โดยอัตโนมัติ ถ้าเงินได้นั้นอยู่ในข่ายต้องเสียภาษีในไทยด้วย โดยทั่วไปต้องนำมารวมคำนวณตามกฎหมายไทย แล้วจึงขอเครดิตภาษีที่เสียไว้ในต่างประเทศตามที่อนุสัญญาฉบับที่เกี่ยวข้องกำหนด และตามหลักเกณฑ์ที่กรมสรรพากรวางไว้ เครดิตที่ได้มักจำกัดไม่เกินจำนวนภาษีไทยที่คำนวณได้จากเงินได้ส่วนนั้น จึงควรเตรียมใบเสร็จภาษีของต่างประเทศพร้อมคำแปลที่รับรองไว้ล่วงหน้า

ลำดับที่ใช้กันทั่วไปคือ หนึ่ง ขอเอกสารต้นฉบับจากหน่วยงาน เช่น หนังสือรับรองการเสียภาษีจากกรมสรรพากร หรืองบการเงินที่รับรองสำเนาถูกต้อง สอง จัดทำคำแปลภาษาอังกฤษ สาม รับรองคำแปลที่กองสัญชาติและนิติกรณ์ กรมการกงสุล และ สี่ ให้สถานทูตของประเทศปลายทางรับรองต่อ หากปลายทางกำหนด บางกรณีปลายทางยอมรับคำรับรองของทนายความผู้ทำคำรับรองลายมือชื่อและเอกสารได้โดยตรง จึงควรถามข้อกำหนดของผู้รับก่อนเริ่ม

คำสั่งกรมสรรพากรที่ ป.161/2566 และ ป.162/2566 กำหนดว่า ผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษีในไทย (อยู่ในไทยตั้งแต่ 180 วันในปีภาษี) ที่มีเงินได้จากแหล่งต่างประเทศ และนำเงินได้นั้นเข้ามาในไทยในปีภาษีใด ต้องนำมารวมคำนวณภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาในปีภาษีที่นำเข้ามา ต่างจากแนวปฏิบัติเดิมที่ยกเว้นเมื่อนำเข้าข้ามปี ทั้งนี้ ป.162/2566 คุ้มครองเงินได้ที่เกิดขึ้นก่อนวันที่ 1 มกราคม 2567 ให้ไม่อยู่ในบังคับของหลักเกณฑ์ใหม่ จึงควรแยกบัญชีและเก็บหลักฐานวันที่เกิดเงินได้ให้ชัดเจน เช่น statement, เอกสารขายหุ้น หรือสัญญาซื้อขาย

ไม่ต้อง สำหรับเงินได้จากแหล่งต่างประเทศ เพราะมาตรา 41 วรรคสองและสามกำหนดเงื่อนไขสองข้อพร้อมกัน คือ ต้องเป็นผู้อยู่ในไทยถึง 180 วันในปีภาษีนั้น และต้องนำเงินได้เข้ามาในไทย หากขาดข้อใดข้อหนึ่งก็ไม่เข้าเงื่อนไข อย่างไรก็ตาม เงินได้ที่มีแหล่งในประเทศไทย เช่น ค่าจ้างจากงานที่ทำในไทย ค่าเช่าอสังหาริมทรัพย์ในไทย หรือกำไรจากกิจการในไทย ต้องเสียภาษีเสมอ ไม่ว่าจะอยู่ในไทยกี่วันและไม่ว่าจะรับเงินที่ใด

ไทยมีอนุสัญญาภาษีซ้อนกับกว่า 60 ประเทศ ผลคือกำหนดว่าประเทศใดมีสิทธิเก็บภาษีจากเงินได้ประเภทใด และให้เครดิตภาษีที่เสียในต่างประเทศมาหักออกจากภาษีไทยได้ตามเงื่อนไข เอกสารหลักคือหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่ทางภาษี (Certificate of Residence) จากประเทศคู่สัญญา หลักฐานการเสียภาษีในต่างประเทศ และคำแปลภาษาไทยหรืออังกฤษที่รับรองแล้ว บางกรณีกรมสรรพากรขอเอกสารที่ผ่านการรับรองนิติกรณ์ และหลังวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2570 เอกสารจากประเทศภาคีจะใช้ Apostille แทนการรับรองสองชั้นได้

วีซ่าไม่ได้กำหนดสถานะทางภาษีโดยตรง สิ่งที่กำหนดคือจำนวนวันที่อยู่ในไทยและแหล่งเงินได้ ผู้ถือ DTV ที่อยู่ในไทยรวมถึง 180 วันในปีภาษีถือเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษี และหากนำเงินได้จากต่างประเทศเข้ามาในปีนั้นก็อยู่ในบังคับ ป.161/2566 นอกจากนี้ หากทำงานให้ลูกค้าต่างประเทศขณะอยู่ในไทย มีความเห็นทางกฎหมายที่ต่างกันว่าเป็นเงินได้จากแหล่งในไทยหรือไม่ จึงควรขอความเห็นจากผู้สอบบัญชีรับอนุญาตหรือยื่นคำขอหารือกรมสรรพากรเป็นรายกรณี

ขอที่กองบริหารภาษีธุรกิจขนาดใหญ่หรือสำนักงานสรรพากรพื้นที่ที่ยื่นแบบ โดยแสดงหลักฐานว่าอยู่ในไทยถึง 180 วันในปีภาษี และได้ยื่นแบบแสดงรายการเสียภาษีแล้ว เอกสารนี้ใช้ยื่นต่อหน่วยงานภาษีต่างประเทศเพื่อขอลดอัตราภาษีหัก ณ ที่จ่ายตามอนุสัญญาภาษีซ้อน เช่น เงินปันผล ดอกเบี้ย ค่าสิทธิ ระยะเวลาพิจารณาโดยทั่วไป 15–30 วันทำการ และมักต้องแปลพร้อมรับรองก่อนใช้ในต่างประเทศ

ตามมาตรา 70 การจ่ายเงินได้บางประเภทให้บริษัทต่างประเทศที่ไม่ได้ประกอบกิจการในไทย ต้องหักภาษี ณ ที่จ่ายและนำส่งด้วยแบบ ภ.ง.ด.54 ภายในวันที่ 7 ของเดือนถัดไป อัตราทั่วไปคือ 15% สำหรับดอกเบี้ยและค่าสิทธิ และ 10% สำหรับเงินปันผล แต่อนุสัญญาภาษีซ้อนอาจลดอัตราลงได้หากผู้รับส่งหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่ทางภาษีมาให้ก่อนจ่าย นอกจากนี้ยังอาจมีภาษีมูลค่าเพิ่มนำส่งตามแบบ ภ.พ.36 สำหรับบริการที่ใช้ในไทย

ภ.ง.ด.91 ใช้สำหรับผู้มีเงินได้จากการจ้างแรงงานประเภทเดียว (เงินได้พึงประเมินมาตรา 40(1)) ส่วน ภ.ง.ด.90 ใช้เมื่อมีเงินได้ประเภทอื่นร่วมด้วย เช่น ค่าเช่า ค่าวิชาชีพอิสระ เงินปันผล ดอกเบี้ย หรือเงินได้จากต่างประเทศที่นำเข้ามาในไทย หากไม่แน่ใจให้เลือก ภ.ง.ด.90 เพราะครอบคลุมกว้างกว่า การยื่นผิดแบบไม่ถือเป็นความผิดร้ายแรงแต่ทำให้ต้องยื่นแบบเพิ่มเติมและอาจล่าช้า

โดยทั่วไปต้องแปลเป็นภาษาที่หน่วยงานปลายทางกำหนด และหลายประเทศรับเฉพาะคำแปลที่ผ่านการรับรองนิติกรณ์ที่กรมการกงสุล บางประเทศต้องผ่านการรับรองของสถานทูตปลายทางอีกชั้นหนึ่ง ควรสอบถามข้อกำหนดจากหน่วยงานที่จะรับเอกสารก่อนสั่งแปล เพื่อไม่ให้ต้องทำซ้ำทั้งชุด หากไม่สะดวกดำเนินการเอง เรารับจัดชุดเอกสาร แปล รับรอง และนิติกรณ์ให้ครบในคราวเดียว

ขึ้นกับสองเงื่อนไขคือ จำนวนวันที่อยู่ในไทยในปีภาษี และการนำเงินเข้ามาในไทย หากอยู่ครบ 180 วันและนำบำนาญเข้ามาในไทย ต้องนำมารวมคำนวณตามหลักเกณฑ์ที่ใช้บังคับ อย่างไรก็ตาม อนุสัญญาภาษีซ้อนหลายฉบับกำหนดสิทธิเก็บภาษีบำนาญราชการไว้ที่ประเทศต้นทางเท่านั้น จึงต้องอ่านอนุสัญญาฉบับที่เกี่ยวข้องประกอบ และเตรียมหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่เพื่อใช้สิทธิ

หากงานถูกทำในประเทศไทย ถือว่าเงินได้มีแหล่งในประเทศไทยตามมาตรา 41 วรรคแรก และต้องเสียภาษีไทยเสมอ ไม่ว่าลูกค้าจะอยู่ประเทศใด จ่ายเข้าบัญชีต่างประเทศหรือไม่ และไม่ว่าจะอยู่ในไทยกี่วัน จุดนี้คนมักเข้าใจผิดว่าเป็นเงินได้ต่างประเทศ ควรเก็บสัญญาจ้าง ใบแจ้งหนี้ และหลักฐานการรับเงินให้เป็นระบบ

ทำได้ ประมวลรัษฎากรเปิดทางให้คู่สมรสเลือกยื่นรวมหรือแยกยื่นเงินได้แต่ละประเภท การเลือกวิธีมีผลต่อค่าลดหย่อนและฐานภาษี จึงควรคำนวณเปรียบเทียบทั้งสองแบบก่อนตัดสินใจ เอกสารที่ต้องใช้เพิ่มคือทะเบียนสมรสและเลขประจำตัวผู้เสียภาษีของทั้งสองฝ่าย หากทะเบียนสมรสจดในต่างประเทศต้องแปลและผ่านนิติกรณ์ก่อน

ผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษีใช้ค่าลดหย่อนได้เช่นเดียวกับคนไทยตามเงื่อนไขของแต่ละรายการ เช่น ค่าลดหย่อนส่วนตัว คู่สมรสที่ไม่มีเงินได้ บุตร เบี้ยประกันชีวิตและประกันสุขภาพที่ทำกับบริษัทในไทย กองทุนรวมเพื่อการออมตามเงื่อนไข และดอกเบี้ยเงินกู้ยืมเพื่อที่อยู่อาศัยในไทย รายการที่ทำกับผู้ให้บริการต่างประเทศส่วนใหญ่ใช้ลดหย่อนไม่ได้

หากผู้จ่ายเงินได้เป็นนิติบุคคลที่จดทะเบียนหรือมีสถานประกอบการในไทย ต้องหักภาษี ณ ที่จ่ายและนำส่งด้วยแบบ ภ.ง.ด.1 ทุกเดือน พร้อมออกหนังสือรับรอง 50 ทวิ ให้ลูกจ้าง แต่หากผู้จ่ายอยู่ต่างประเทศทั้งหมดและไม่มีสถานประกอบการในไทย ภาระนำส่งจะไม่เกิดกับผู้จ่าย ทำให้ผู้มีเงินได้ต้องยื่นและชำระภาษีเองทั้งจำนวน จึงควรกันเงินสำรองไว้ล่วงหน้า

ควรเก็บอย่างน้อย 5 ปีนับจากวันยื่นแบบ เพราะเจ้าพนักงานประเมินมีอำนาจออกหมายเรียกตรวจสอบย้อนหลังภายในกรอบเวลาที่ประมวลรัษฎากรกำหนด เอกสารที่ควรเก็บได้แก่ แบบที่ยื่นและใบเสร็จ หนังสือรับรอง 50 ทวิ statement ธนาคาร เอกสารแหล่งเงินได้ต่างประเทศ และหลักฐานค่าลดหย่อนทุกรายการ

มอบอำนาจได้ในงานส่วนใหญ่ เช่น ยื่นแบบ ขอคัดเอกสาร และยื่นคำขอหนังสือรับรอง โดยใช้หนังสือมอบอำนาจติดอากรแสตมป์ พร้อมสำเนาบัตรประชาชนหรือหนังสือเดินทางของผู้มอบและผู้รับมอบที่ลงนามรับรองสำเนาถูกต้อง บางสำนักงานขอให้ผู้มอบอำนาจลงนามต่อหน้าทนายผู้ทำคำรับรองลายมือชื่อเมื่อผู้มอบอยู่ต่างประเทศ

ประมวลรัษฎากรมาตรา 41 กำหนดว่าผู้ที่อยู่ในประเทศไทยรวมกันตั้งแต่ 180 วันขึ้นไปในปีภาษีหนึ่ง ถือเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษี การนับรวมทุกครั้งที่เข้าออกไม่จำเป็นต้องต่อเนื่อง และนับตามปีปฏิทินไม่ใช่ปีวีซ่า สถานะนี้ทำให้ต้องเสียภาษีจากเงินได้ในไทยทั้งหมด และเงินได้จากต่างประเทศเมื่อมีการนำเข้ามาในไทยตามหลักเกณฑ์ที่ใช้อยู่

ตามแนวคำสั่งกรมสรรพากร ป.161/2566 และ ป.162/2566 เงินได้จากแหล่งต่างประเทศที่เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2567 เป็นต้นไป เมื่อผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษีของไทยนำเข้ามาในปีใดก็ตาม ต้องนำมารวมคำนวณภาษีในปีที่นำเข้า ส่วนเงินได้ที่เกิดก่อนปี 2567 ไม่อยู่ในบังคับตามคำสั่งดังกล่าว การแยกบัญชีเงินเก่ากับเงินใหม่จึงสำคัญมาก ควรเก็บหลักฐานยอดคงเหลือ ณ สิ้นปี 2566 ไว้

เงินต้นที่ไม่ใช่เงินได้พึงประเมิน เช่น เงินออมสะสมที่เสียภาษีแล้วหรือเงินที่เกิดก่อนปี 2567 โดยหลักไม่ถูกนำมาคำนวณภาษีอีก แต่ภาระการพิสูจน์อยู่ที่ผู้เสียภาษี จึงต้องมีเอกสารเดินบัญชี หลักฐานแหล่งที่มา และเอกสารการเสียภาษีในต่างประเทศ การโอนปนกันในบัญชีเดียวทำให้แยกยาก ควรเปิดบัญชีแยกเฉพาะเงินก่อนปี 2567 ตั้งแต่ต้น

ไทยมีอนุสัญญากับกว่าหกสิบประเทศ กลไกหลักคือกำหนดว่าประเทศใดมีสิทธิเก็บภาษีจากเงินได้ประเภทนั้น และให้เครดิตภาษีที่เสียในต่างประเทศมาหักจากภาษีไทยได้ไม่เกินภาษีไทยที่คำนวณได้จากเงินได้ก้อนเดียวกัน การใช้สิทธิต้องแนบหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่ทางภาษีของอีกประเทศและหลักฐานการเสียภาษี บางกรณีต้องยื่นคำร้องขอใช้สิทธิก่อนจึงจะได้ผล

ขึ้นกับข้อบทในอนุสัญญาภาษีซ้อนของประเทศผู้จ่าย บางฉบับให้สิทธิเก็บภาษีเฉพาะประเทศต้นทาง เช่น บำนาญราชการ ขณะที่บำนาญเอกชนบางฉบับให้ประเทศถิ่นที่อยู่เก็บได้ หากไทยมีสิทธิเก็บ ต้องนำมารวมคำนวณเมื่อโอนเข้ามาและใช้เครดิตภาษีต่างประเทศได้ตามหลักเกณฑ์ ผู้เกษียณควรอ่านข้อบทของประเทศตนก่อนวางแผนการโอนรายเดือน

กลุ่ม Work-from-Thailand Professional และผู้ที่เข้าเงื่อนไขตามพระราชกฤษฎีกาที่เกี่ยวข้อง ได้อัตราภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาแบบคงที่ร้อยละสิบเจ็ดสำหรับเงินได้จากการจ้างงานในไทยตามที่กำหนด และเงินได้จากแหล่งต่างประเทศบางกรณีได้รับยกเว้นตามเงื่อนไข สิทธิเหล่านี้ผูกกับการคงสถานะ LTR และการปฏิบัติตามเงื่อนไขรายปี หากขาดคุณสมบัติสิทธิจะสิ้นสุด ควรทบทวนสถานะทุกปีก่อนยื่นแบบ

หากอยู่ในไทยถึง 180 วันในปีภาษี จะเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษี และเงินได้จากต่างประเทศที่นำเข้ามาในไทยต้องนำมารวมคำนวณตามหลักเกณฑ์ปัจจุบัน วีซ่าไม่ได้ให้สิทธิยกเว้นภาษีในตัวเอง ผู้ถือ DTV จำนวนมากเข้าใจผิดในจุดนี้ แนวปฏิบัติที่ปลอดภัยคือขอเลขประจำตัวผู้เสียภาษี บันทึกวันพำนัก และเก็บหลักฐานภาษีที่เสียในต่างประเทศไว้ใช้เครดิต

ใช้แสดงต่อหน่วยงานภาษีต่างประเทศว่าเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษีของไทย เพื่อขอลดหรือยกเว้นภาษีหัก ณ ที่จ่ายตามอนุสัญญา ยื่นคำร้องที่กรมสรรพากรพร้อมหลักฐานการพำนัก แบบแสดงรายการภาษีที่ยื่นแล้ว และเอกสารรายได้ที่เกี่ยวข้อง ส่วนหนังสือรับรองการเสียภาษี R.O.21 ใช้คู่กันเพื่อยืนยันว่าเสียภาษีในไทยจริง กระบวนการใช้เวลาหลายสัปดาห์จึงควรยื่นล่วงหน้า

ถือเป็นเงินได้จากแหล่งในประเทศไทยเพราะแหล่งเงินได้พิจารณาจากสถานที่ทำงานหรือกิจการที่ก่อให้เกิดรายได้ ไม่ใช่ที่ตั้งบัญชีที่รับเงิน จึงต้องเสียภาษีไทยไม่ว่าจะเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่หรือไม่ นายจ้างมีหน้าที่หักภาษี ณ ที่จ่ายและยื่น ภ.ง.ด.1 การจัดโครงสร้างรับเงินนอกประเทศเพื่อเลี่ยงจุดนี้เป็นความเสี่ยงที่ถูกตรวจสอบย้อนหลังได้

หน้าที่หักภาษี ณ ที่จ่ายตามประมวลรัษฎากรผูกกับผู้จ่ายที่อยู่ในไทย หากผู้จ่ายอยู่ต่างประเทศทั้งหมดจะไม่มีหน้าที่ตามกฎหมายไทย แต่ผู้รับในไทยยังต้องนำรายได้มายื่นเสียภาษีเอง และหากประเทศผู้จ่ายหักภาษีไว้ ผู้รับสามารถขอใช้เครดิตหรือขอคืนตามอนุสัญญาโดยแสดงหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่ทางภาษีของไทย

กำไรจากการขายสินทรัพย์ดิจิทัลถือเป็นเงินได้พึงประเมินและต้องนำมารวมคำนวณตามหลักเกณฑ์ที่กรมสรรพากรกำหนด ส่วนกำไรจากการลงทุนในต่างประเทศของผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษี จะเข้าข่ายเมื่อมีการนำเงินได้นั้นเข้ามาในไทย การเก็บรายงานธุรกรรมจากแพลตฟอร์มเป็นรายปีช่วยให้คำนวณต้นทุนได้ถูกต้องและลดข้อโต้แย้งเมื่อถูกตรวจสอบ

โดยทั่วไปต้องมีคำร้องตามแบบของกรมสรรพากร สำเนาหนังสือเดินทางพร้อมหน้าตราประทับเข้าออกที่แสดงว่าอยู่ในไทยตั้งแต่ 180 วันในปีภาษีนั้น แบบแสดงรายการภาษีเงินได้ที่ยื่นแล้วพร้อมใบเสร็จ และเอกสารแสดงแหล่งเงินได้ที่จะใช้สิทธิตามอนุสัญญา หากยื่นแทนต้องมีหนังสือมอบอำนาจติดอากรแสตมป์ เอกสารต่างประเทศต้องมีคำแปลรับรอง เราจัดชุดเอกสารและติดตามผลให้ได้ทั้งกระบวนการ

ใช้แสดงต่อหน่วยงานภาษีต่างประเทศว่าได้เสียภาษีในไทยแล้ว เพื่อขอเครดิตภาษีหรือขอคืนภาษีในประเทศนั้น ยื่นคำร้องที่สำนักงานสรรพากรพื้นที่ที่รับแบบของผู้เสียภาษี แนบหลักฐานการนำส่งภาษี หนังสือรับรองการหักภาษี ณ ที่จ่ายจากผู้จ่ายเงิน และเอกสารสัญญาที่เกี่ยวข้อง ถ้าปลายทางต้องการเอกสารภาษาอังกฤษหรือให้รับรองนิติกรณ์ ต้องเผื่อเวลาแปลและรับรองเพิ่ม

หากอยู่ในไทยรวมกันตั้งแต่ 180 วันในปีภาษีจะเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษี และเงินได้จากการทำงานที่ทำในประเทศไทยถือเป็นเงินได้ที่มีแหล่งในไทยตามมาตรา 41 ต้องยื่นแบบแม้ผู้จ่ายอยู่ต่างประเทศ กรณีถูกหักภาษีที่ต้นทางแล้วให้ตรวจอนุสัญญาภาษีซ้อนเพื่อขอเครดิตหรือยกเว้น และควรเก็บหลักฐานสัญญาจ้าง สลิปโอนเงิน และวันเข้าออกประเทศให้ครบ

กลุ่มผู้เชี่ยวชาญที่ทำงานกับกิจการเป้าหมายได้อัตราภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาแบบคงที่ตามพระราชกฤษฎีกาที่เกี่ยวข้อง และบางกลุ่มได้รับยกเว้นภาษีสำหรับเงินได้จากต่างประเทศตามเงื่อนไขที่กำหนด สิ่งที่ต้องระวังคือสิทธิผูกกับคุณสมบัติที่ยื่นไว้ หากเปลี่ยนนายจ้างหรือลักษณะงานต้องแจ้งและอาจเสียสิทธิ ควรตรวจสอบทุกปีก่อนยื่นแบบ

แนวทางตามคำสั่งกรมสรรพากร ป.162/2566 ระบุว่าเงินได้พึงประเมินที่เกิดขึ้นก่อนวันที่ 1 มกราคม 2567 ไม่อยู่ในบังคับของแนวปฏิบัติใหม่เรื่องการนำเงินได้จากต่างประเทศเข้ามา สิ่งสำคัญคือต้องพิสูจน์ช่วงเวลาที่เงินได้เกิดขึ้นได้ ด้วยงบบัญชีย้อนหลัง หลักฐานการขายทรัพย์สิน หรือหนังสือรับรองจากสถาบันการเงิน ควรจัดทำแฟ้มหลักฐานไว้ล่วงหน้า

ผู้ขายมีภาระภาษีเงินได้หัก ณ ที่จ่ายที่คำนวณ ณ สำนักงานที่ดินตามราคาประเมิน ค่าธรรมเนียมการโอน และอากรแสตมป์หรือภาษีธุรกิจเฉพาะขึ้นกับระยะเวลาถือครอง เมื่อโอนเงินออกต้องมีหลักฐานที่มาของเงิน เช่น สัญญาซื้อขาย ใบเสร็จภาษี และแบบ ธ.ต.3 หรือเอกสารที่ธนาคารกำหนด เอกสารต่างประเทศประกอบคำร้องต้องมีคำแปลรับรอง

ต้องพิจารณามาตรา 70 ประกอบอนุสัญญาภาษีซ้อน หากเป็นค่าสิทธิหรือค่าบริการที่เข้าลักษณะเงินได้ตามมาตรา 40(2) ถึง 40(8) ผู้จ่ายในไทยมีหน้าที่หักภาษีและนำส่งด้วยแบบ ภ.ง.ด.54 พร้อมนำส่งภาษีมูลค่าเพิ่มด้วยแบบ ภ.พ.36 เมื่อเข้าเงื่อนไข การจะใช้อัตราลดตามอนุสัญญาต้องมีหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่ของคู่สัญญาแนบไว้เป็นหลักฐาน

ต้องดูจำนวนวันที่อยู่ในไทยและแหล่งเงินได้ หากอยู่ในไทยไม่ถึง 180 วันในปีภาษีและเงินได้เกิดจากงานที่ทำในต่างประเทศ โดยหลักไม่ต้องเสียภาษีไทยจากเงินได้นั้น แต่หากมีเงินได้ในไทย เช่น ค่าเช่า เงินปันผล หรือดอกเบี้ย ยังต้องยื่นตามส่วนนั้น ควรเก็บหลักฐานวันเข้าออกและใบภาษีจากต่างประเทศไว้ทุกปี

พระราชบัญญัติภาษีการรับมรดก พ.ศ. 2558 เก็บภาษีจากผู้รับมรดกส่วนที่เกินหนึ่งร้อยล้านบาทต่อผู้ให้แต่ละราย ในอัตราที่ต่างกันระหว่างบุพการี ผู้สืบสันดาน และบุคคลอื่น ส่วนการรับให้ระหว่างมีชีวิตอยู่ใช้เกณฑ์เงินได้ตามประมวลรัษฎากรพร้อมวงเงินยกเว้นเฉพาะกรณี ทรัพย์สินในต่างประเทศต้องดูสถานะถิ่นที่อยู่และสัญชาติของผู้รับประกอบด้วย